سبکبال

کوهها گاهی فرو میریزند چنانکه کوههای یخ در اقیانوس. و باور ها اما برای همیشه غرق می شوند. کوه ها گاهی فرو میریزند چنانکه کوه های یخ در اقیانوس، xa0و پشتت و زیر پایت را خالی می کنند xa0چنان که حک می شود در دلت جای یک درد و در خاطرت، طنین یک بیت شعر سهراب: «یاد من باشد تنها هستم»...

یک درد هایی می کشد آدم را. xa0اما نه مرد و مردانه مثل همه مرگ هایی که با شهامت می آیند سراغ آدم. موذیانه می آیند با تو نفس می کشند، با تو چای می نوشند، با تو می خندند، با تو می خوانند ،با تو می رقصند، با تو از پنجره بیرون را تماشا می کنند. تا وقتی که می بینی نفست درد می کند،خنده ات درد می کند. تا وقتی که نگاهت پر از درد می شود. تا وقتی که تمام می شوی. تا وقتی که به مرده ای بدل می شوی. و آنوقت دردی زنده به جای تو روی زمین راه می رود.xa0...